Łoś szydełkowy - moose

Łoś szydełkowy powstał na zamówienie pewnego fana volvo. Będzie z nim jeździł w samochodzie.

Na ubranku miał mieć flagę Szwecji. Na wzór dostałam zdjęcie znalezione w Internecie. Oj! To było wyzwanie!

W końcu, metodą prób i błędów, udało mi się zrobić prototyp łosia. Ma on ok. 18 cm wysokości (mierzone do czubka głowy), bezpieczne oczy. Zrobiony jest z włóczki akrylowej. W środku ma wypełnienie poliestrowe.

Zaginiona - Grzegorz Gołębiowski

"Zaginiona" Grzegorza Gołębiowskiego została wydana w kwietniu 2025 roku przez Warszawską Firmę Wydawniczą.

Z okładki:

Jakub Luty oraz Daniel Borowczak, policjanci znani z powieści „Dług krwi”, powracają do Ożarowa Mazowieckiego, by rozwiązać następną tajemniczą sprawę. Właśnie zaginęła jedna z mieszkanek miasta, a okoliczności jej zniknięcia są co najmniej dziwne… W dodatku nikt nie wie, co mogło się z nią stać. Czy została porwana? A może z jakiegoś powodu sama uciekła? Czy w ogóle jeszcze żyje? W pętli niedomówień i zagadek na jaw wychodzą kolejne tajemnice i mroczne sekrety, skrzętnie skrywane przed światem pod maską tradycyjnej, przykładnej rodziny, zaś policjanci coraz bardziej gubią się w domysłach i scenariuszach domniemanych wydarzeń. Tymczasem dni mijają, rozwiązania nie widać, a czas ucieka – zwłaszcza że w sprawę zaczynają mieszać się wścibscy dziennikarze, starający się za wszelką cenę udowodnić nieporadność policji.

Tylko kto jest tym razem przeciwnikiem? Kto jest winny? Despotyczny mąż? Chciwy sąsiad z przeszłością, na co dzień grający rolę szanowanego i wpływowego człowieka? A może odrzucony i skonfliktowany z ojcem syn? No i najważniejsze – gdzie jest Stanisława Stanisławska?

RECENZJA

"Co to za ptak, który własne gniazdo kala?" - to powiedzenie, jakie w swoim życiu słyszałam wiele razy. Zwłaszcza wtedy, gdy chciałam powiedzieć co złego się u mnie dzieje, co nie tak jest w domu. jest ono tak mocno we mnie zakorzenione, że czytając powieść "Zaginiona" często pojawiało mi się w głowie.
Byłam zaskoczona, że Stanisława Stanisławska postanowiła pójść na policję i zgłosić swego "oprawcę".

Niestety kobieta nie doczekała się pomocy, zaginęła... Co się z nią stało? O tym ostatecznie dowiadujemy się pod koniec książki. Stało się to, co podejrzewałam od samego początku.

Grzegorz Gołębiowski pokazał nam, że pod płaszczykiem idealnej rodziny, może się dziać wiele złego. Że gdy potrzebujemy pomocy, organa ścigania zawodzą, często nie traktują zgłoszeń poważnie... Dopiero gdy coś się stanie, dojdzie do tragedii, wtedy wszyscy są mądrzy, radzą i pokazują palcem kto zawiódł, kto nie pomógł.

Ludzi znamy na tyle, na ile nam siebie pokażą. I w przypadku tej powieści te słowa się sprawdzają. Pozory mogą mylić. I to bardzo...
Grzegorz Gołębiowski zwrócił uwagę na ważne społecznie tematy oraz na to, do czego może doprowadzić brak miłości w rodzinie. Choć fabuła tej książki nie jest skomplikowana, to podczas lektury, momentami było mi ciężko na duchu. Po skończeniu miałam lekki niedosyt, brak zrozumienia... I choć książkę przeczytałam kilka miesięcy temu, dopiero teraz postanowiłam napisać o niej kilka słów.

Autor przemycił również komentarz do tego, co dzieje się w naszym kraju. Przy czym nie było to wciskane czytelnikowi na siłę. Tego typu informacje p. Grzegorz wplata "ze smakiem".

"Zaginiona" to moje kolejne spotkanie z twórczością tego pisarza. Podoba mi się u niego to, że nie stosuje w swojej powieści dłużyzn. Przekazuje potrzebne informacje, nie ubarwia opisów. Dostajemy fakty, które są nam potrzebne do zrozumienia fabuły. Dzięki temu powieści p. Grzegorza czyta się szybko.

Polecam Wam przeczytać tę książkę. Ciekawa jestem jakie sami wyciągniecie z niej wnioski.

Dziękuję autorowi za egzemplarz recenzencki.

Elisabeth Hermann – Wioska morderców

"Wioska morderców" Elisabeth Hermann została wydana w kwietniu 20216 roku przez wydawnictwo Prószyński i S-ka.

Z okładki:

Pewnego majowego dnia w ogrodzie zoologicznym w Berlinie dochodzi do makabrycznej zbrodni. Kiedy na miejscu zdarzenia zjawia się policjantka Sanela Beara, zastaje chaos i zamieszanie. Kilka dni później prasa opisuje przerażające okoliczności zdarzenia i ujawnia nazwisko kobiety podejrzanej o popełnienie przestępstwa. Charlie Rubin przyznaje się, że to ona dopuściła się tej zbrodni. Sanela jednak ma wątpliwości i rozpoczyna własne dochodzenie w tej sprawie.

Profesor Gabriel Brock i młody psycholog Jeremy Saaler, którzy mają przygotować opinię na temat poczytalności Charlie Rubin, zaczynają podejrzewać, że zabójstwo ma coś wspólnego z dzieciństwem podejrzanej, spędzonym w Wendisch Bruch, niewielkiej wiosce w Brandenburgii, gdzie nie ma już ani jednego mężczyzny… I tylko psy szczekają tak jak przed laty, zwiastując swoim ujadaniem nadchodzące nieszczęście.


RECENZJA

W berlińskim zoo dochodzi do morderstwa. Części człowieka jedzą pekari (średniej wielkości ssaki, które wyglądem przypominają świnie). „Posiłek” zwierząt widzą przedszkolaki, które przyszły do ogrodu zoologicznego ze swoimi opiekunkami. Na miejsce zostaje wezwana policja. Jedną z pierwszych funkcjonariuszy pojawiających się na miejscu zdarzenia jest Sanela Beara.
Kilka dni później prasa opisuje przerażające okoliczności zdarzenia i ujawnia nazwisko kobiety podejrzanej o popełnienie przestępstwa. Charlie Rubin przyznaje się do wykonania tej zbrodni.

Prokurator postanawia, że profesor Gabriel Brock i młody psycholog Jeremy Saaler, mają przygotować opinię na temat poczytalności Charlie Rubin. Mężczyźni zaczynają podejrzewać, że zabójstwo ma coś wspólnego z dzieciństwem podejrzanej, spędzonym w Wendisch Bruch, niewielkiej wiosce, gdzie nie ma już ani jednego mężczyzny… Wioskę zamieszkują same kobiety. Jest też owiane złą sławą gospodarstwo i dramat, który przez lata się tu rozgrywał.

Beara również ma wątpliwości i rozpoczyna własne dochodzenie w tej sprawie. Młoda Chorwatka idzie za głosem intuicji. O swoich podejrzeniach informuje Lutza Gehringa, prowadzącego śledztwo. Policjant nie daje jej wiary, a do tego traktuje ją jak intruza, którego zamierza się pozbyć. W pewnym momencie Gehring zauważa przesłanki i zaczyna je sprawdzać. Beara w toku prowadzonego przez siebie śledztwa zostaje napadnięta, a potem porwana.

Powieść Elisabeth Herrmann - „Wioska morderców” - to powieść ze świetnym pomysłem i rozwiązaniem fabularnym oraz z ciekawym wątkiem psychologicznym.
Minusem jest powtarzalność pewnych kwestii, ciągłe wyjaśnianie tego samego. Pomimo tych niedogodności książkę czyta się z wielką chęcią i nie można jej za szybko odkładać.

Jeśli chodzi o bohaterów - świetnie wykreowana jest postać Saneli Beary. Policjantka jest zdeterminowana, dążąca do prawdy, wytrwała. Jak złapie trop, już go nie puszcza.
Natomiast postać młodego psychologa Jeremy'ego Saalera może niektórych trochę denerwować. Mężczyzna wydaje się nieco naiwny. Pod koniec powieści przechodzi lekką metamorfozę i staje się bardziej dojrzały?...

Polecam Wam przeczytać ten kryminał. Autorka wymyśliła ciekawą fabułę. Myślę, że rozwiązanie będzie zaskakujące dla wielu czytelników.

„Wioska morderców” to pierwszy tom z cyklu Sanela Beara. Kolejny to Śnieżny wędrowiec”.

Przygodę z kryminałami Elisabeth Herrmann rozpoczęłam od powieści "Opiekunka do dzieci". Od razu poczułam, że to jest sposób pisania jaki lubię i przemawia do mnie. Z wielką chęcią sięgnęłam po przygody Saneli. Nie zawiodłam się.

Sztuka obsługi penisa - Przemysław Pilarski, Andrzej Gryżewski

"Sztuka obsługi penisa" Przemysława Pilarskiego, Andrzeja Gryżewskiego została wydana w styczniu 2018 roku przez wydawnictwo Agora.

Z okładki:

"Sztuka obsługi penisa" to książka pełna cennych i praktycznych informacji na temat seksualności mężczyzny (a nie tylko jego penisa!). Napisana przystępnie i interesująco, w oparciu o prace zarówno zagranicznych, jak i polskich autorów, może ułatwić nie tylko życie intymne, ale także zrozumienie specyfiki męskiej seksualności. Autorzy skutecznie rozprawiają się z różnymi mitami i stereotypami, ograniczającymi radosne przeżywanie chwil bliskości między partnerami. Rozmowa, poprowadzona lekko i okraszona dowcipem, przypadnie do gustu współczesnym użytkownikom internetu.
Zbigniew Lew-Starowicz

Przeczytałam Sztukę obsługi penisa z wielką ciekawością i jestem pewna jednego: im więcej my, kobiety i mężczyźni, będziemy wiedzieć nawzajem o sobie, tym łatwiej będzie nam się porozumiewać i uszczęśliwiać.
Marta Frej

Sztuka obsługi penisa to coś więcej niż tylko rozmowa o penisie. Chyba że patrząc przez pryzmat penisa, myślimy o złożoności męskiej seksualności. To poradnik i dla mężczyzn, i dla kobiet, bo dużo w niej o relacjach w związku, wiele praktycznych porad, jak je zrozumieć i poprawić. Książka świetnie wyjaśnia także mechanizm uzależnień w seksie.
Zbigniew Izdebski

Penis nie jest obcym ciałem, dzikim zwierzęciem, czempionem, który musi wygrywać seksualne olimpiady, ani nieposłusznym sługą, którego trzeba przywoływać do porządku niebieskimi pigułkami. Jest częścią męskiego ciała, o którą trzeba umieć zadbać tak samo, jak o serce, wątrobę i mózg, a wtedy będziemy mogli długo go używać – nie tylko dla własnej przyjemności. Ale Sztuka obsługi penisa jest nie tylko opowieścią o męskich przyrodzeniach, jest również bezpruderyjnym i trafiającym w sedno problemów współczesnego mężczyzny przewodnikiem po „samczej” seksualności. Nie tylko pozwala rozwiązywać problemy z gatunku „dlaczego nie mogę, nawet jeśli bardzo chcę”, ale też uwolnić się od nierealnych oczekiwań i stereotypów na temat tego, co mężczyzna w łóżku powinien zaprezentować.

Seksuolodzy alarmują: w dzisiejszym świecie seks stał się luksusem.
Panowie! Spieszmy się temu zaradzić.
Panie! Spieszcie się posiąść sztukę obsługi penisa… i całej reszty mężczyzny.

Andrzej Gryżewski – psychoterapeuta poznawczo-behawioralny (CBT),seksuolog, psycholog, certyfikowany edukator seksualny. Absolwent Wydziału Psychologii warszawskiej WSFiZ w zakresie seksuologii klinicznej i sądowej oraz 4,5-letnich podyplomowych studiów Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej (CBT) z elementami terapii psychodynamicznej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego i Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej oraz założycielem Gabinetu Psychoterapii Seksualnej „CBTseksuolog”. Opublikował jako autor lub współautor kilkaset artykułów i książek na temat seksualności, psychologii i psychoterapii. Jego praca podlega stałej superwizji.

Przemysław Pilarski – dramatopisarz, scenarzysta, dramaturg, do niedawna dziennikarz i stand-upper. Absolwent polonistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim, kursu scenariuszowego w Warszawskiej Szkole Filmowej oraz Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych (Nowy Teatr/SWPS). Z autorskimi monologami Stand-up Comedy występował m.in. w HBO i Comedy Central. Publikował m.in. w „Ha!arcie”, „Machinie”, „Czasie Kultury” i „Dialogu”. Wspólnie z Andrzejem Gryżewskim opublikował książkę Jak facet z facetem. Rozmowy o seksualności i związkach gejowskich.

RECENZJA

Książkę "Sztuka obsługi penisa" przyniósł nam do biblioteki w darach jakiś czytelnik bądź czytelniczka... Na początku byliśmy trochę zaskoczeni, trochę się z niej podśmiewaliśmy... W końcu zdecydowaliśmy się wprowadzić ją do naszego księgozbioru.
Stwierdziłam, że zajrzę do niej, bo zaintrygował mnie tytuł. Zrobiłam do niej dwa podejścia...

Tematyka zapowiadała się na ciekawą, jednak po pewnym czasie stwierdziłam, że ten sposób mówienia o niej mnie nie przekonuje. Ta pozycja to rozmowa dwóch panów, którzy w pewnym sensie obalają niektóre mity, nieraz może tworzą własne.

Na plus - autorzy prostym, przystępnym językiem, poruszają sprawy ważne, takie jak: uzależnienie od pornografii czy przygodnego seksu, problemy w związkach albo wyolbrzymione oczekiwania wobec innych, ale także siebie samych.

Uświadamiają nam, że nie zawsze rzeczywistość ma wiele wspólnego z tym, co widzimy na ekranie czy słyszymy w rozmowach innych osób.

Można powiedzieć, że książka wskazuje kierunki do dalszych poszukiwań w interesujących nas zagadnieniach, bo sama nie odpowiada na wszystkie problemy, dylematy...

Podsumowując, mimo iż nie do końca jestem zachwycona tą książką, to polecam ją przeczytać i mężczyznom i kobietom. Rozjaśni Wam co nieco w sprawie męskiej seksualności. Paniom może troszkę podpowie, jak zająć się "sprzętem" swojego partnera i jak o niego lepiej dbać.

Książka książką, jednak pamiętajcie! Komunikacja w związku to klucz to sukcesu. Rozmowa o swoich potrzebach, wątpliwościach i problemach może rozwiązać w zasadzie większość naszych kłopotów łóżkowych.

Tajemnica lekarki - Leslie Wolfe

"Tajemnica lekarki" Leslie Wolfe została wydana w kwietniu 2024 roku przez wydawnictwo Mando.

Z okładki:

Na moim stole chirurgicznym leży pacjent, którego znam i... nienawidzę.

Kiedy ogłaszam godzinę śmierci, mój głos jest spokojny. Sala operacyjna zamiera. Wszystkie oczy skierowane są na mnie, szeroko otwarte i pełne napięcia.

Nigdy nie straciłam pacjenta. Aż do dzisiaj. Moje dłonie drżą w rękawiczkach.

Roztrzęsiona i słaba osuwam się na podłogę. Moją jedyną podporą jest zimna, wyłożona płytkami ściana.

Zawsze wiedziałam, co zrobić. Tym razem jest inaczej. Jaki jednak miałam wybór, gdy go rozpoznałam? I co zrobię, by się chronić, jeśli ktoś dowie się prawdy?

Numer 1 wśród thrillerów medycznych na Amazonie!

Niesamowity thriller stawiający szokujące pytania. Po czyjej staniesz stronie? I czy naprawdę znasz tych, których kochasz?

RECENZJA

Anne - niezawodna chirurg, której nigdy na stole operacyjnym nie zmarł pacjent. Do czasu, gdy podczas operacji serca nie zobaczyła twarzy jednego z nich… Ta twarz naznaczona charakterystycznym znamieniem na skroni prześladowała ją wiele lat. Teraz nadarzyła się okazja do zemsty…

„Tajemnica lekarki” Leslie Wolfe wciąga już od pierwszych stron. Akcja rozwija się umiarkowanie, dawkując czytelnikowi emocje, napięcie i podsycając jego ciekawość. Wątki medyczne, przeplatają się z elementami prawniczymi, które autorka opisała szczegółowo, a przy tym zrozumiale dla laika.

Minusem są powtarzające się rozmyślania lekarki. Niektórych mogą trochę denerwować. Przyznam, że mnie czasem drażniły.

Mamy tu również romans męża głównej bohaterki. Niby takie dobre małżeństwo, a jednak małżonek dogadza sobie na boku. Ciekawą postacią jest Paula - jego kochanka. Ambitna, dążąca do celu po trupach młoda prokurator, która zaczyna śledztwo w sprawie zmarłego pacjenta jego żony.

Gdy spotkają się ze sobą żona i kochanka, historia robi się ciekawsza. Zaczyna się walka o karierę, marzenia i ukojenie duszy. Ostateczne spotkanie obu pań jest pełne emocji i trudnych wspomnień.

Pomiędzy tymi kobietami są mąż Anne i jej matka. Każda z tych postaci ma swoje za uszami, ale i ich motywy są odmienne etycznie.

Zakończenie jest zaskakujące. Nie wpadłabym na takie rozwiązanie.

Ta pozycja daje do myślenia. Czytelnik może również spróbować odpowiedzieć sobie na pytanie: Czy mamy prawo sami wymierzać karę, dokonywać samosądu?

Polecam Wam przeczytać tę książkę i zastanowić się nad odpowiedziami na powyższe pytania.

Ofiara - Anna Potyra

"Ofiara" Anny Potyry została wydana w listopadzie 2024 roku przez wydawnictwo Zysk i S-ka.

Z okładki:

Żeby zdążyć, trzeba zanurzyć się w mroki przeszłości…

Ewa Karpińska i Tomasz Branicki mają za sobą burzliwą przeszłość. Kiedyś łączył ich płomienny romans, niestety gorące uczucie nie przetrwało próby, jakiej zostali poddani. Ich związek rozpadł się. Zostały po nim żal, tęsknota i wiele niewypowiedzianych słów.

Teraz okazuje się, że to nie wszystko. Jest jeszcze Anastazja, ich nastoletnia córka, która właśnie została uprowadzona dla okupu.

Ewa w swojej desperacji zwraca się z prośbą o pomoc do Tomasza. Były komandos jest jedyną osobą, która ma wystarczające umiejętności i doświadczenie, by wyrwać dziewczynę z rąk porywaczy. Tomasz bez chwili wahania rzuca wszystko i staje u boku Ewy, by stoczyć walkę o najwyższą możliwą stawkę.

Szybko okazuje się, że nic w tej sprawie nie jest tym, na co wygląda. Aby dotrzeć do Anastazji, Ewa i Tomasz muszą dotrzeć do samego jądra mrocznych tajemnic sprzed lat. Zrobią wszystko, żeby uratować córkę. Czy zdążą?

RECENZJA

Anastazja, córka Ewy Karpińskiej zostaje uprowadzona dla okupu. Zdesperowana kobieta prosi o pomoc byłego komandosa, Tomasza Branickiego. Kiedy mężczyzna dowiaduje się, że dziewczyna jest jego córką, bez wahania postanawia pomóc ją odnaleźć i odbić z rąk porywaczy.

Tomasza czeka niełatwe zadanie, gdyż Anastazja wpadła w ręce albańskiej mafii. Ludzi bezlitosnych, zawistnych, postępujących według swego własnego kodeksu wartości, zajmujących się handlem żywym towarem.

Żeby uratować córkę, Tomasz i Ewa muszą zagłębić się w mrocznej i pełnej tajemnic przeszłości ojca Ewy. Porwanie Anastazji to część planu zemsty wymierzonego przeciwko jej dziadkowi, Romualdowi. Były esbek ma na sumieniu wiele ludzkich dramatów. Teraz ktoś postanowił go ukarać. Jednak zamiast niego, karę ponoszą jego wnuczka i brat Stanisław.

Szukając córki, Ewa i Tomasz kolejny raz zbliżają się do siebie. Kiedyś łączył ich płomienny romans. Po latach uświadamiają sobie, że ciągle coś do siebie czują. Na nowo odżywają skrywane przez lata uczucia. Na usta cisną się niewypowiedziane słowa. Czy los pozwoli by wraz z Anastazją stworzyli szczęśliwą rodzinę? O tym przekonacie się, jeśli sięgniecie po tę pozycję.

"Ofiara" Anny Potyry to kryminał, w którym zagadka nie jest podana na tacy, a "śledztwo" prowadzi przez liczne zwroty akcji.

Ta powieść to nie tylko kryminał, ale także historia pełna psychologicznej głębi. Postaci są dobrze nakreślone, nie są czarno-białe, mają swoje tajemnice, wątpliwości i emocje. Ewa i Tomasz to postaci z krwi i kości – nieidealni, ale przez to bardziej prawdziwi.

Podobało mi się, jak autorka stopniowo buduje atmosferę – z każdą stroną robi się coraz mroczniej, a przeszłość bohaterów zaczyna się splatać z prowadzonym przez Tomasza "śledztwem". Historia jest dobrze przemyślana, a intryga nieoczywista. Do samego końca nie byłam pewna, jak to się rozwiąże.

Styl Anny Potyry jest bardzo obrazowy, ale nie rozwlekły. Opisy są konkretne i budują napięcie, nie przytłaczając zbędnymi detalami. Akcja nie stoi w miejscu, a kolejne tropy sprawiają, że trudno oderwać się od książki.

Podsumowując – jeśli ktoś lubi kryminały z wciągającą fabułą, niejednoznacznymi bohaterami i mroczną atmosferą, „Ofiara” to świetny wybór. Ja na pewno sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Polecam Wam przeczytać tę książkę. 

"Ofiara" to drugi tom z cyklu o Tomaszu Branickim. Pierwszy tom to "Kat".

Prokuratorka - Maciej Klimarczyk

"Prokuratorka" Macieja Klimarczyka została wydana w maju 2024 roku przez Wydawnictwo Literackie.

                      

Z okładki:

Kiedy władza staje się obsesją, moralność schodzi na dalszy plan.

Mroczny thriller psychologiczny, który odsłania mechanizmy politycznych manipulacji.

Alicja Zakliczyńska, bydgoska prokuratorka, od szesnastu lat walczy z przestępczością. Ma silną pozycję i autorytet. Pewnego wieczoru dostaje nagłe wezwanie…

Zbrodnia w biurze wiceministra sprawiedliwości – znaleziono zwłoki młodej kobiety. Podejrzany jest syn polityka, Paweł Janicki. Mężczyzna twierdzi, że słyszy głosy, które nim sterują. Psychiatrzy szybko stawiają diagnozę: ostra psychoza. Prokuratorka w miarę przebiegu śledztwa ma jednak coraz więcej wątpliwości w kwestii rozpoznania zaburzenia.

Czy Paweł Janicki rzeczywiście jest niepoczytalny? Co ukrywa przed nią lekarz podejrzanego?

Prokuratorka i wiceminister zaczynają prowadzić niebezpieczną grę. Ona walczy o prawdę, on – o wolność dla syna i utrzymanie się przy władzy. Alicja ma dwa wyjścia: wycofać się dla własnego bezpieczeństwa lub wejść w konflikt z systemem, którego jest częścią. Jaką cenę zapłaci za swoją decyzję?

Autor obnaża ludzką naturę z psychiatrycznym zacięciem: obserwujemy bohaterów niczym lekarze w szpitalu; dotykamy granicy wytrzymałości psychicznej człowieka, zaglądamy za kulisy bezlitosnej władzy.


RECENZJA

Bydgoska prokuratorka od szesnastu lat walcząca z przestępczością, zbrodnia w biurze ministra sprawiedliwości, polityczne układy i niesamowita głębia psychologiczna bohaterów - tak w skrócie można opisać książkę Macieja Klimarczyka - "Prokuratorka".

Prokuratorka, Alicja Zakliczyńska, w miarę przebiegu śledztwa ma coraz więcej wątpliwości w kwestii rozpoznania zaburzenia.

Rozpoczyna się niebezpieczna gra, prowadzona przez nią i wiceministra. Każdemu z nich przyświeca inny cel. Jej - walka o prawdę, jemu - walka o wolność dla syna i utrzymanie się przy władzy.
Co zrobi prokuratorka? Wycofa się dla własnego bezpieczeństwa czy wejdzie w konflikt z systemem, którego jest częścią. I jaką cenę przyjdzie jej zapłacić za swoją decyzję? O tym przekonacie się, jeśli przeczytacie te pozycję.

Historia w tej powieści opowiedziana jest z kilku perspektyw, Alicji i Doroty oraz obu Janickich. Autor znakomicie wykreował bohaterów, zadbał o niesamowitą analizę psychologiczną. Nie ma się co dziwić, wszak to napisał specjalista.

"Prokuratorka" to thriller prawniczy Macieja Klimarczyka, który łączy elementy kryminału, dramatu sądowego i psychologicznej analizy systemu sprawiedliwości. Odsłania mechanizmy politycznych manipulacji, dążenie do celu.

Książka wciąga czytelnika w mroczny świat przestępstw, śledztw i trudnych moralnych dylematów, pokazując kulisy pracy tytułowej prokuratorki.

Ta pozycja przypadnie do gustu miłośnikom mrocznych opowieści o zbrodni i śledztwach. Fani twórczości Remigiusza Mroza czy Johna Grishama z pewnością odnajdą tu coś dla siebie. Mocna, realistyczna i pełna napięcia historia sprawia, że książka wciąga od pierwszej do ostatniej strony. Czyta się ją jednym tchem.

To było moje drugie spotkanie z twórczością Macieja Klimarczyka. Powiem Wam, że nie zawiodłam się! Czekam na kolejną książkę tego autora.